นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับ “อุรังอุตัง” ตัวหนึ่งที่มีชื่อว่า “โพนี่” มันถูกขังเป็นทาสกามอยู่ในซ่องที่อินโดนีเซีย และที่ไม่น่าเชื่อก็คือ มันถูกมนุษย์เพศชายมากมายข่มขืนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ซึ่งทุก ๆ วันของมันเหมือนตกอยู่ในนรก ปฏิเสธก็ไม่ได้ จะหนีก็ไม่ได้ บอกให้หยุดก็ไม่ได้ แทบไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย แต่สิ่งที่ทำให้มันยังมีลมหายใจอยู่ได้คือ การมีความหวัง ที่หวังว่าสักวันมันจะหลุดพ้นจากขุมนรกแห่งนี้

 

 

โพนี่เป็นลิงอุรังอุตังกำพร้า ที่ถูกชาวบ้านแอบแยกออกมาจากฝูง  โดยมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวคือ เป็นสิ่งแปลกที่ล่อคนที่มีความชอบสุดพิสารให้เข้ามาใช้บริการในซ่อง โดยในทุก ๆ วันมันจะถูกจับแต่งหน้า โกนขน ใส่น้ำหอม ซึ่งค่าบริการของมันแต่ละครั้งมีราคา 70 บาท และในทุกอิริยาบถของชีวิตจะดำเนินไปพร้อมกับโซ่ที่ล่ามขาเอาไว้ข้างหนึ่งอยู่เสมอ

 

 

และวันที่มันรอคอยก็มาถึง โพนี่ ในวัย 6 ขวบ ได้รับการช่วยเหลือจากองค์กรช่วยเหลือลิงอุรังอุตัง (BOSF) โดยการเข้าช่วยเหลือในครั้งนี้เป็นเกิดขึ้นจากความบังเอิญ เพราะเป็นการตรวจพื้นที่สำรวจลิงอุรังอุตังปกติ แต่เจ้าหน้าที่ก็เอ๊ะใจ เมื่อได้ยินคนคุยกันถึงลิงที่กำลังขายบริการ จนนำไปสู่การช่วยเหลือในที่สุด

ซึ่งหลังจากที่ทุกคนได้เห็นสภาพพร้อมกับรับรู้เรื่องราวของมัน หัวใจของทุกคนก็แตกสลาย และไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง ๆ

 

 

แต่การเข้าช่วยเหลือก็ไม่ง่ายนัก เนื่องจากทางเจ้าของซ่องเป็นผู้มีอิทธิพล จึงได้ข่มขู่ว่าหากนำตัว “โพนี่” ออกไปจะเข้ารุมทำร้ายจนท.ที่เข้ามายุ่ง จึงทำให้การช่วยเหลือในครั้งแรกล้มเหลว

ทำให้ในครั้งที่สองเจ้าหน้าที่ได้กลับมาพร้อม ปืนไรเฟิล ปืนอาก้า และกองกำลังทหารกว่า 35 นาย จึงทำให้เจ้าของซ่องยินยอมในที่สุด

“ดูเหมือนว่า โพนี่ จะเป็นที่โปรดปราณเป็นอย่างมากสำหรับผู้ชายในหมู่บ้าน ความจริงแล้วพวกเขาจะเลือกนอนกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ แต่พวกเขาเลือก โพนี่ อาจเพราะพวกเขาชื่นชอบความแปลก” – มิเชลล์ เดซิเลตส์ ผู้อำนวยการ BOSF กล่าว

 

 

นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านมานานกว่า 15 ปีแล้ว “โพนี่” กลายเป็น “อุรังอุตัง” ที่มีความสุข มันอาศัยอยู่ในศูนย์ฟื้นฟูลิงอุรังอุตังขององค์กร BOSF กับเพื่อน ๆ อีก 7 ตัว ซึ่งมันจะอยู่อย่างมีความสุขแบบนี้ตลอดไป

และแม้ทางองค์กรจะอยากเอาผิดกับคนในหมู่บ้านแห่งนั้น มากแค่ไหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะในตอนนั้นกฏหมายคุ้มครองสัตว์ยังไม่แข็งแรงพอ แต่ก็โชคดีมากแล้วที่ “โพนี่” หลุดออกมาจากนรกขุมนั้นที่มนุษย์สร้างขึ้นได้เสียที

ผมไม่ได้เป็นนักเขียน ผมเป็นนักเล่า แต่ผมมักจะเล่า โดยใช้การเขียน