เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี 2554 เจ้าหน้าที่ตำรวจสวีเดน ช่วยชีวิตชายคนหนึ่งที่ติดอยู่ในรถที่ฝังอยู่ใต้หิมะนานกว่า 2 เดือน โดยไม่มีอาหาร และมีเพียงถุงนอนเป็นเครื่องให้ความอบอุ่น ในขณะที่แพทย์สันนิษฐานว่าเขารอดชีวิตได้จากการจำศีลโดยอัตโนมัติของร่างกาย

Peter Skyllberg ชายชาวสวีเดน วัย 44 ปี (อายุในขณะนั้น) โดยเขาให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า เขามักจะใช้ชีวิตในรถเหมือนเป็นบ้าน บางครั้งมักจะซื้อขนมปัง ฮ็อตด็อก บุหรี่และกาแฟ ทานในรถและมักจะงีบหลับในรถบ่อยครั้ง เพราะเป็นคนชอบเดินทาง แต่จู่ๆเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หลังจากที่เขาได้ขับรถเข้าไปเที่ยวในป่าบริเวณเมืองอูเมีย ทางเหนือของประเทศสวีเดน ด้วยความสบายใจและความสงบเลยตัดสินใจงีบหลับในรถ แต่พอตื่นขึ้นก็พบว่าเปิดประตูออกจากรถไม่ได้ และตอนนั้นก็รู้แล้วว่าตนเองถูกฝังทั้งเป็นด้วยหิมะ

 

 

รถของเขามีหิมะปกคลุมอยู่หนาถึง 1 เมตร อุณหภูมิในตอนนั้นน่าจะประมาณ -30 องศา เขาต้องติดอยู่ในรถนานกว่า 2 เดือน โดยไม่มีอาหาร แต่ด้วยความที่เขานั้นเป็นคนชอบผจญภัย จึงมียาทาแผลหรือขี้ผึ้งติดรถไว้ประจำ สิ่งที่เขาทำได้ตอนนั้นคือกินมันแทนอาหารเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ที่น่าตกใจมากกว่านั้น คือเขากินหิมะตลอด 60 วัน

แต่โชคดีที่เขาถูกช่วยเหลือโดยพลเมืองดี ชายหนุ่มสองคนได้ขับรถผ่านมาทางนั้นพอดี ทั้งสองคิดว่าเป็นรถที่ถูกทิ้งร้างธรรมดา จึงพยายามที่จะสลายหิมะออกและได้พบกับ Peter Skyllberg ในสภาพที่อิดโรย นอนอยู่ในถุงนอนด้านเบาะหลังของรถ อ่อนเพลียเกินกว่าจะเปล่งเสียงพูดได้

 

 

แต่ทางตำรวจก็สงสัยว่าทำไมตลอด 60 วัน เขาไม่พยายามที่จะออกจากรถให้ได้ ซึ่งมันน่าจะมีหนทางมากกว่าแค่การรอคอย และการที่เขารอดมาด้วยการกินหิมะตลอด 60 วัน นั้น ยิ่งเป็นไปไม่ได้ จากการตรวจสอบภายหลังทำให้ตำรวจพบว่า Peter Skyllberg ใช้ชีวิตสันโดษ เนื่องจากพ่อของเขาเองได้ขาดการติดต่อกับเขาไปนานกว่า 20 ปี หรือนี่อาจจะเป็นแผนการฆ่าตัวตายของเขา?

ทั้งนี้ แพทย์ให้ความเห็นว่าถึงแม้คนปกติจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากอาหาร นานประมาณ 4 สัปดาห์ แต่ชายผู้นี้อาจจะรอดชีวิตได้จากการที่ร่างกายเข้าสู่ภาวะจำศีลโดยอัตโนมัติ – ระบบป้องกันอันตรายของร่างกาย จะถูกกระตุ้นให้ทำงานต่อเมื่อร่างกายเผชิญสภาวะเครียดและอดอยากติดต่อกันเป็นเวลานาน โดยร่างกายจะสั่งให้อวัยวะทุกส่วนทำงานช้าลง เพื่อกักตุนพลังงานเอาไว้ใช้ในยามจำเป็นเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปได้

source

ผมไม่ได้เป็นนักเขียน ผมเป็นนักเล่า แต่ผมมักจะเล่า โดยใช้การเขียน