Sky Burial หรือชื่อเต็มๆคือ Tibetan Buddhist Sky Burial (พิธีโพวา – ฝังศพบนฟ้า – แร้งกินศพ) ถือเป็นพิธีกรรมทางศาสนาที่สำคัญมากในทิเบต ชาวทิเบตทุกคนในชุมชนจะได้รับเชิญให้ไปเป็นเกียรติในการทำพิธี เป็นพิธีศพสำหรับสามัญชนทั่วไป ยกเว้นเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี สตรีตั้งครรภ์ คนที่ตายจากโรคติดต่อหรืออุบัติเหตุ ส่วนการฝังในเจดีย์หรือเผาจะสงวนไว้สำหรับพระลามะตำแหน่งสูงๆเท่านั้น

พิธีจะจัดขึ้นโดยมีพระลามะ และด็อมเอ็มส์(สัปเหร่อที่ทิเบต) คอยดูแลการชำแหละศพให้นกแร้งกิน เป็นเวลา 3 วัน ชาวทิเบตเชื่อว่า เมื่อวิญญาณออกจากร่าง ศพก็คือเปลือกที่ว่างเปล่า ควรให้เป็นทานแก่นกแร้ง ที่มีมากมายในแถบนั้น เพราะชาวทิเบตเชื่อว่า นกแร้งเป็น “ผู้ร่ายรำบนท้องฟ้า” มีฐานะเทียบเท่าเทพบุตรและเทพธิดา ซึ่งเทพทั้งหลายเหล่านี้จะนำวิญญาณผู้ตายไปสู่สวรรค์

 

 

นากจากทำเพื่อความเชื่อแล้ว ยังทำประโยชน์แก่สัตว์อีกด้วย โดยได้ให้ทานร่างกายเป็นอาหาร ทำให้นกแร้งไม่ต้องไปจับสัตว์เล็กๆกินอิกหลายมื้อ จึงได้ช่วยชีวิตสัตว์เล็กๆไว้ได้หลายชีวิต ถือว่าเป็นกุศลครั้งสุดท้าย

และประเทศไทยเองก็เคยทำพิธีเช่นนี้เช่นเดียวกัน ในสมัยรัชกาลที่ 5 ที่วัดสระเกศ แต่แตกต่างกันตรงที่ศพเหล่านั้นเป็นศพของนักโทษคดีร้ายแรง

ซึ่งอันที่จริงแล้ว พิธีกรรมการจัดการศพของชาวทิเบต มีอยู่ 3 วิธีหลักๆด้วยกัน
1.พิธีศพทางฟากฟ้า – ที่เราพึ่งอ่านไปข้างต้น แต่เชื่อหรือไม่ว่า มีสถานที่จัดพิธีกรรมนี้ทั่วประเทศราว 1076 แห่ง ซึ่งเป็นวัดที่ตั้งอยู่บนภูเขาสูง
2.พิธีเผาศพ – ไม่นิยม เพราะไม้หายาก จะเผาศพก็ต่อเมื่อคนผู้นั้นเป็นคนที่สำคัญจริงๆ
3.พิธีศพทางน้ำ – เป็นพิธีสำหรับคนยากจน โดยพวกเขาจะทำการหั่นศพกันเอง แล้วนำชิ้นเนื้อเหล่านั้นโยนลงแม่น้ำให้กลายเป็นอาหารของปลา

อย่างไรก็ตามราว 80% ของชาวทิเบตนิยมพิธีศพทางฟากฟ้ามากที่สุด เพราะทำติดต่อกันมานาน 1,000 ปีแล้ว โดยค่าใช้จ่ายที่ญาติต้องจ่ายให้ด็อมเอ็มส์ จะอยู่ที่ประมาณ 500 หยวนต่อศพ (ราว 2,500 บาท) โดยด็อมเอ็มส์จะเป็นคนจัดแจงศพให้ทุกอย่าง ทั้งทำความสะอาด หั่นอวัยวะให้แร้งกินได้ง่ายๆ รวมถึงการฝึกและการเรียกฝูงแร้งให้มากินศพด้วย

 

 

Fact – ใช่ว่าแร้งทุกตัวจะกินศพทุกศพ เพราะแร้งก็เลือกเหมือนกัน เพราะหากศพไหนที่ตายโดยยาพิษ เสพสุรา ใช้ยามามาก หรือเจ็บเป็นเวลานาน แร้งก็จะไม่กินเนื้อของศพนั้นๆ โดยการกินขึ้นอยู่กับ พญาแร้ง หาก พญาแร้งไม่กิน แร้งตัวอื่นๆก็จะไม่กินตาม และศพที่ไม่ถูกกินนี้จะถูก ดอมเอ็มส์ นำไปเผา และต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม

Fact2 – อาชีพ ด็อมเอ็มส์(สัปเหร่อที่ทิเบต) เป็นอาชีพที่ได้รับความนับถือเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ใครคิดจะเป็นก็เป็นได้ ด็อมเอ็มส์ แต่ละคนจะมีมีดสั้นประจำตระกูล ซึ่งจะสืบทอดต่อๆกันมาเพื่อใช้ในพิธีศพ

Face3 – ด็อมเอ็มส์ บอกว่าความสัมพันธ์ของเค้ากับแร้งเป็นความสัมพันธ์แบบพิเศษ ที่อธิบายได้ยาก เขาสื่อสารกับแร้งโดยใช้ภาษามือ มีบ่อยครั้งที่เมื่อฝูงแร้งกินกันเสร็จแล้ว พวกมันจะเดินขึ้นเขาเป็นแถวยาวแล้วบินจากไป เหมือนกับพวกมันกำลังทำความเคารพ และแสดงความขอบคุณต่ออาหารมื้อนี้

source ,

ผมไม่ได้เป็นนักเขียน ผมเป็นนักเล่า แต่ผมมักจะเล่า โดยใช้การเขียน

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post comment