ชอร์โนบิล คือชื่อของอดีตโรงไฟฟ้านิวเครียร์ ตั้งอยู่ที่ เมืองพริเพียต ทางตอนเหนือ ของประเทศยูเครน ที่เกิดการระเบิดรุนแรงเมื่อ 30 ปีก่อน จนทำให้สารกัมมันตรังสีแพร่กระจายออกมา ตามรายงานระบุว่า มีอานุภาพรังสีมากกว่า กระเบิดปรมาณูที่ถล่มใส่เมืองนางาซากิและฮิโรชิมา 100 เท่า ทำให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในบริเวณ 30 กิโลเมตร ต้องย้ายออกทันที แต่ยกเว้นสัตว์เหล่านี้ที่ยังคงหากิน เพราะพวกมันไม่ได้รับการช่วยเหลือเหมือนมนุษย์

ผลการทดลองล่าสุดจาก นักนิเวศวิทยาสัตว์ป่า มหาวิทยาลัยจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา เผยว่า ประชากรของ หมาป่ายุโรปสีเทา และสัตว์ป่าอื่นๆ อีกมากมายที่ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ กำลังได้รับผลกระทบอย่างชัดเจนจากรังสี นำมาสู่ความกังวลที่ว่าพวกมันอาจแพร่กระจายยีนกลายพันธุ์ไปยังประชากรหมาป่าในภูมิภาคอื่นได้ ซึ่งการกลายพันธุ์นี้ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะ แข็งแรงหรือมีพลังพิเศษ แต่พวกมันจะมีอายุขัยและอัตราการเกิดที่ลดลงต่างหาก

 

 

หมาป่ายุโรปสีเทา หนึ่งตัว สามารถเดินทางได้ไกลถึง 400 กิโลเมตร เพื่อหาคู่ และเมื่อพวกมันผสมพันธุ์กับหมาป่าถิ่นอื่นสำเร็จ ลูกของพวกมันก็จะมียีนกลายพันธุ์ที่ทำให้พวกมันอ่อนแอเหมือนพ่อ และเมื่อลูกของมันโตก็จะต้องสืบพันธุ์อีก และจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆทั่วโลก ซึ่งถ้าปล่อยไว้ ไม่แน่เผ่าพันธุ์ของพวกมันอาจสูญพันธุ์ได้เลย

แต่ก็มีผู้ออกมาแย้งข้อมูลนี้เช่นกันว่า – “สัตว์ที่ได้รับสารพิษขนาดนั้นไม่น่าจะเดินทางได้ไกลถึง 400 กิโลเมตรหรอก ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร…”

แม้ตอนนี้จะยังไม่มีรายงานว่าสัตว์ชนิดใด ที่เดินทางออกนอกเขตและได้แพร่ยีนกลายพันธุ์ให้สัตว์ต่างถิ่น แต่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า ก็ไม่ใช่เรื่องดีที่จะปล่อยให้ปัญหาเกิดขึ้นแล้วค่อยแก้ แต่ตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่มีแผนที่ดีพอที่จะตัดสินใจลงมือทำอะไรได้ในตอนนี้

ขอต่อเรื่อง ชอร์โนบิล อีกนิดนึง จากข้อมูลของ องค์กร Greenpeace ระบุว่า ในช่วง 3 เดือนแรกของการระเบิด มีผู้ป่วยเรื้อรังกว่า 237 คน และเสียชีวิต 31 คน ต่อมา มีผู้เสียชีวิตจากโรคมะเร็ง ที่มีสาเหตุจากการได้รับกัมมันตภาพรังสี 100,000 – 200,000 คน ช่วงระหว่างปี 1990 – 2004

Fact – ปัจจุบันเมืองพริเพียต อยู่ในสถานะของเมืองที่มีการปนเปื้อนระดับสูง และยังคงถูกทิ้งร้าง โดยคาดว่าต้องใช้เวลามากกว่า 24,000 ปี เพื่อลดปริมาณความเข้มข้นครึ่งหนึ่งที่ปรากฎในขณะนี้

source

ผมไม่ได้เป็นนักเขียน ผมเป็นนักเล่า แต่ผมมักจะเล่า โดยใช้การเขียน

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post comment