นี่คือ “สะพานพระราม” ที่ตำนานเล่าว่า “สร้างขึ้นโดยกองทัพวานร” (แต่เราขอเล่าในมุมวิทย์)

ในอดีตเมื่อ 500 ปีที่แล้ว ประเทศอินเดียและศรีลังกาเคยเชื่อมต่อสามารถเดินทางข้ามไปมาหากันด้วย เส้นทางทอดยาวข้ามทะเลที่มีชื่อว่า “สะพานพระราม” (Rama’s Bridge) หรืออีกชื่อคือ “สะพานอดัม” (Adam’s Bridge) ที่มีความยาว 50 กิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างเกาะแพมแบน (Pamban Island-ประเทศอินเดีย) และเกาะมันนาร์ (Mannar Island-ประเทศศรีลังกา) ณ ช่องแคบพัลค์ (Palk Strait) มีลักษณะเป็นสันดอนทอดตัวยาวเต็มไปด้วยประการังขนาดเล็ก หินโสโครก และมูลทราย ที่วางเรียงทับถมกันตลอดแนว

โดยที่มาของชื่อนั้นถูกตั้งตามความเชื่อของแต่ละประเทศ ซึ่งสำหรับชาวอินเดียเชื่อว่าสะพานแห่งนี้ถูกสร้างด้วยฝีมือของกองทัพวานร เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากวรรณกรรมเรื่อง “รามายณะ” หรือที่เรารู้จักกันดีในชื่อ “รามเกียรติ์” ที่มีบทกวีตอนหนึ่งเล่าว่า “พระรามได้สั่งให้กองทัพลิงขนอิฐ หิน ดิน ทราย จำนวนมากมาเรียงทับถมกันเพื่อสร้างสะพานข้ามไปยังกรุงลงกา (ศรีลังกา) เพื่อช่วยนางสีดาที่ถูกยักษ์ทศกัณฑ์ลักพาตัวไป” นี่จึงเป็นเหตุทำให้ชาวอินเดียเรียกสะพานแห่งนี้ว่า “สะพานพระราม”

แต่สำหรับชาวศรีลังกาเรียกสะพานแห่งนี้ว่า “สะพานอดัม” (Adam’s Bridge) เนื่องจากความเชื่อว่าสวนเอเดน (the Garden of Eden) ตั้งอยู่ที่ภูเขาศรีปันดา ณ ประเทศศรีลังกา ซึ่ง ณ ยอดเขามีรอยเท้าของมนุษย์คนแรก (อดัม) ที่ตกลงมายังโลกและใช้สะพานแห่งนี้เดินทางข้ามไปยังแผ่นดินใหญ่ ดังนั้นนี่จึงเป็นที่มาของชื่อสะพานอดัมนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ในทางวิทยาศาสตร์นักธรณีวิทยาสันนิษฐานความเป็นไปได้ของการเกิดสะพานแห่งนี้ไว้ 2 เหตุผลหลักด้วยกัน 1.อาจเกิดจากการชนกันของเปลือกโลกในชั้นที่ลึกมาก ทำให้พื้นทะเลบริเวณช่องแคบพัลค์ตื้นจนดูเหมือนสะพานอย่างที่เห็น 2.อาจเกิดจากการทับถมกันของตะกอนหินและซากประกาลังที่ถูกพัดมาจากอ่าวมันนา (Gulf of Manna) และอ่าวพาล์ก (Palk Bay) มาบรรจบกัน ณ จุดกึ่งกลาง

และแม้สะพานแห่งนี้จะแข็งแรงต่อการกัดเซาะจากน้ำและลมทะเล เนื่องจากเต็มไปด้วย ตะกอนหินโสโครกและปะการังใต้ทะเล แต่ทว่าเมื่อปี 1480 สะพานเชื่อมต่อแห่งนี้ก็ถูกทลายลงจากพายุไซโคลนที่พัดถล่มช่องแคบพัลค์ ซึ่งปัจจุบันเส้นทางกึ่งกลางนั้นจมอยู่ใต้ทะเลไม่สามารถมองเห็นได้จากพื้นโลก แต่ยังสามารถมองเห็นจากมุมสูงเป็นแนวยาวพาดระหว่าง 2 ประเทศได้อย่างชัดเจน

Fact – “รามายณะ” คือวรรณคดีประเภทมหากาพย์โบราณของอินเดีย เมื่อ 2,400 ปีที่แล้ว ว่าด้วยเรื่องราวการทำสงครามระหว่างฝ่ายพระรามและยักษ์ทศกัณฑ์ที่ฉนวนสงครามมาจากผู้หญิง (นางสีดา) ต่อมาไทยได้นำมาดัดแปลงกลายเป็นวรรณกรรมไทยชื่อ “รามเกียรติ์”