“นกแอนเดียน” (Andean Condor) นักจัดการศพขนาดใหญ่ที่สุดในโลก (หมาป่ายังกลัว)

รู้จักกับ “แร้งแอนเดียน” (Andean Condor) ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Vultur gryphus เป็นนกกินเนื้อบินได้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยน้ำหนักมากถึง 15 กิโลกรัม สูง 130 เซนติเมตร เมื่อสยายปีกออกจะมีความกว้างถึง 3 เมตร

ตัวผู้ (รูปเล็กบน) , ตัวเมีย(รูปเล็กล่าง)

มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่เทือกเขาแอนดีส สามารถพบนกชนิดนี้ได้ตามพื้นที่ลมแรงในทวีปอเมริกาใต้ เช่น ภูเขาสูง หุบเขา ชายฝั่ง และทะเลทราย (เนื่องจากพวกมันมีขนาดใหญ่ จึงต้องอาศัยลมที่แรงเพื่อช่วยให้สามารถร่อนอยู่กลางอากาศได้นานโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก การกระพือปีกเพียง 1 ครั้ง สามารถร่อนอยู่บนอากาศได้นาน 1 ชั่วโมง)

ลักษณะของแร้งแอนเดียน : ตัวมีสีดำสนิท มีแผงคอสีขาวอันโดดเด่น และหัวล้าน โดยความแตกต่างระหว่างตัวผู้และตัวเมีย คือตัวผู้จะมีหงอนบนหัว ตาสีเหลือง และมีสัญลักษณ์สีขาวบนปีก ส่วนตัวเมียจะไม่มีหงอน ตาสีแดง และมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ โดยแร้งสายพันธุ์นี้เป็นญาติใกล้เคียงกับ แร้งแคลิฟอร์เนีย (มีขนาดใหญ่ไม่แพ้กัน)

อาหารของแร้งแอนเดียนก็เหมือนกับแร้งชนิดอื่น ๆ นั่นคือ “สัตว์ที่ตายแล้ว” พวกมันจะมองหาอาหารจากที่สูง สายตาดีเยี่ยมไม่แพ้เหยี่ยวเลยล่ะ) โดยติดตามนักล่าบนพื้นดิน เช่น สิงโตหรือฝูงหมาป่า ซึ่งจะคอยกินซากเหยื่อที่เหลือจากนักล่าเหล่านั้นอีกที สาเหตุที่แร้งต้องคอยกินซากเหลือ นั่นเพราะ แร้งทุกชนิดไม่มีกรงเล็บที่แหลมคม แถมไม่มีความเร็วมากพอที่จะสามารถไล่ล่าเหยื่อได้ สิ่งที่พวกมันพอจะทำได้ คือการไปแอบกินไข่หรือลูกนกจากรังนกชนิดอื่น (ในกรณีที่หาซากสัตว์ตายไม่ได้จริง ๆ เท่านั้น)

ลักษณะร่างกายของแร้งแอนเดียนเอื้อต่อการกินซากสัตว์อย่างมาก เช่น หัวล้าน ช่วยให้สะดวกในการมุดกินซากสัตว์ ไม่มีขนเกะกะรุงรัง แถมยังง่ายต่อการทำความสะอาด และจงอยปากที่โค้งงอช่วยให้สามารถฉีกเนื้อได้ง่าย (มันสามารถกินศพได้มากถึง 6 โลในครั้งเดียว)

ถึงแม้แร้งแอนเดียนจะสามารถฟักไข่ได้ปีละ 1 ครั้ง ครั้งละ 1 ฟอง และยังต้องเลี้ยงลูกนกที่ออกมาอีก 1 ปี แต่แร้งแอนเดียนไม่มีสัตว์นักล่าตามธรรมชาติ ทำให้ในอดีตพวกมันเคยอาศัยอยู่ตั้งแต่เหนือสุดไปจนถึงใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ แต่สิ่งที่เป็นภัยแท้จริงนั่นคือ “มนุษย์” ที่แม้จะไม่ได้ถูกล่าโดยตรง แต่จำนวนก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง เป็นผลจากการไปกินเนื้อสัตว์ที่ตายจากการถูกวางยาโดยมนุษย์ จึงทำให้พวกมันได้รับผลของยาพิษนั้นต่ออีกทอดเช่นกัน

เมื่อนานวันเข้า พวกมันจึงต้องอพยพหาแหล่งที่อยู่ให้ห่างไกลจากมนุษย์ที่สุด นั่นคือ ทางตอนกลางไปจนถึงตอนใต้ของทวีปอเมริกาใต้แทน แต่อย่างไรก็ตาม จำนวนของนกแร้งแอนเดียน (ตามธรรมชาติ) ยังไม่ถือว่าอยู่ในจุดอันตราย ปัจจุบันเราสามารถพบเห็นมันได้ในประเทศเปรู ชิลี และอาร์เจนตินาครับ

ปล. ภาพหน้าปกคือภาพการฝึกแร้งแอนเดียน ให้ไล่ฝูงหมาป่าที่จะเข้ามาล่าสัตว์ในฟาร์ม และจากที่เห็นหมาป่าวิ่งหนีไม่คิดชีวิตเลยทีเดียว (เพราะอย่าลืมว่า – จงอยปากที่งอนั้นสามารถพุ่งทะลุผิวหนังของสิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่ได้เช่นกันนั่นเอง)

Fact – สาเหตุที่สัตว์ตามธรรมชาติไม่ป่วยตายจากการกินเนื้อดิบหรือเนื้อเน่า เพราะว่าพวกมันมีกรดในระบบย่อยอาหารสูงมาก ซึ่งสามารถฆ่าแบคทีเรียที่ติดมากับอาหารได้ แต่ถึงแม้จะป่วย พวกมันก็จะไม่แสดงอาการออกมา เพราะตามกฎธรรมชาติ สัตว์ที่อ่อนแอย่อมถูกล่าเสมอ นี่จึงเป็นอีกสาเหตุที่เมื่อสัตว์เลี้ยงของเราป่วยแต่เรากลับไม่สามารถรู้หรือสังเกตเห็นอาการได้ทันที นั้นก็เพราะพวกมันกลัวถูกล่านั่นเอง